Bir ağacı ayakta tutan yalnızca yağmur değildir. Toprağın sabrı, güneşin umudu ve rüzgârın sessizliği de gerekir.İnsan da böyledir.Bazen tek bir yürek,koca bir ömrün bütün mevsimlerini değiştirmeye yeter.
Sevgi,sahip olmak değildir, yaşatabilmektir.Bir insanın varlığıyla yeniden yeşerebilmek, kurumuş dallarda çiçek açtığını hissedebilmektir. Çünkü ruh, sevildiğini hissettiğinde en ağır yükleri bile hafif taşır.İnsan zihni umutla beslenir; kalbi ise kendisini anlayan bir sesle.
Sen benim için bir yağmur değildin yalnızca.Kuraklığı bitiren ilk damlaydın.Bir pınarın serinliği, toprağın bereketi, gökyüzünün maviliği oldun. Hayatın yorgun omuzlarıma bıraktığı bütün yükleri,tek bir tebessümün hafifletebildi.
Buğday nasıl verimli toprağa emanet edilirse,ben de yarınlarımı sana emanet ettim. Çünkü güven, sevginin en sessiz ama en güçlü cümlesidir.İnsan, inanmadığı yere kök salamaz, güvenmediği yüreğe de geleceğini bırakamaz.
Her nefes,aslında hayata verilmiş yeni bir sözdür.Ben aldığım her nefeste seni biraz daha yaşadım.Çünkü bazı insanlar nefes gibi görünmez, yokluklarında fark edilir.Varlıkları alışkanlık değil, yaşamın ta kendisidir.
Mesafeler yalnızca haritalarda vardır. Gönül,ne dağ tanır ne deniz.Gerçek özlem,yolu değil, engelleri aşmayı öğretir.Seven insan, kilometreleri değil, kavuşacağı günü sayar.
İnsan yarına neden inanır?Çünkü içinde beklediği biri vardır. Güneş her sabah yalnızca dünyayı değil,umudu da yeniden doğurur. Beklemek bazen en büyük cesarettir. Çünkü bekleyen, vazgeçmeyendir.
Geçmişim bana sabretmeyi öğretti. Bugünüm seni sevmeyi.
Yarınım ise sana kavuşma umudunu taşıyor.Eğer bir ömrün anlamı tek bir cümlede saklı olsaydı,benim cümlem çoktan yazılmış olurdu:
Sen, benim için yalnızca sevdiğim insan değil; hayatın bana yeniden inanması için gönderdiği en güzel sebeptin.
Murat İLERİ