Söylenir,süslenir,karşılık bulur.
Zaman değiştiğinde o kelimeler de sahibini alıp gider.
Çünkü kelimeler çoğu zaman niyet kadar derin değildir.
Yürekle sevmenin gürültüsü yoktur. Sessizdir,derindir,iz bırakır.
Gidişlere alışmaz, yoklukla pazarlık yapmaz.
Acısını saklar,çünkü sevmenin bir asaleti vardır.
Kimseye yük olmaz, kimseyi suçlamaz. Sadece taşır.
Bu taşıma hâli, insanın omzunu çökerten değil,onu ayakta tutan bir ağırlıktır.
Zihin zamanla unutmayı öğrenir.
Kendini korumak için anıları törpüler,hatıraları silikleştirir.Yürek ise hatırlamakta ısrarcıdır.
Çünkü sevgi,hafızaya değil, varoluşa yazılır.
Bu yüzden bazı sevgiler bitmez,sadece kavuşma ihtimalini kaybeder. Özlem tam da burada başlar.
Eksilmek değil bu, tamamlanamamışlıktır.
Kavuşamamak, sevmekten vazgeçmek anlamına gelmez. Aksine,sevginin en çıplak hâlidir.
İnsan elde ettiğini sorgulamaz,beklediğini ise her gün yeniden tartar.Beklemek insanı büyütür,olgunlaştırır, bazen de sessizleştirir. Yürekle sevenlerin suskunluğu bu yüzdendir.
Anlatacak çok şeyi vardır ama anlatmak,eksiltir.
Bazı insanlar kalabalıklar içinde bile yalnızdır.Sevmek onlar için bir sonuç değil,bir yolculuktur.
Varış noktası belirsiz olsa da yürümekten vazgeçmezler. Yorgunluklarını kimseye göstermezler.
Umudu bir kelime gibi değil,bir duruş gibi taşırlar.
Yürekle seven insan geri dönmez.
Çünkü dönmek, kendinden vazgeçmek gibidir.
İnsan kendini en çok beklerken tanır.
Sabır bir erdem olmaktan çıkar, kaderin kendisi olur. Zaman geçtikçe umut incelir ama kopmaz.
Kavuşma ihtimali zayıflasa bile, sevilen kişi yürekte yaşamaya devam eder.
Bazı bağlar mesafeyle çözülmez.
Uzaklık sadece hasreti büyütür.
Kavuşmak bazen yan yana gelmek değildir.
Aynı duyguda kalabilmektir.
Aynı sızıya saygı duymaktır.
Aynı sessizliği incitmeden paylaşabilmektir. Yürekle sevenler bunu bilir.
O yüzden sevdiklerini kalplerinde bir emanet gibi taşırlar.
Murat İLERİ