Belki de bu yüzden herkes biraz suskun, herkes biraz temkinli,herkes biraz eksiktir.
İnsanlar birbirlerine neden açık yürekli davranmaz diye sorarız bazen. Neden içlerinden geçenleri olduğu gibi söylemezler? Neden en samimi görünen insanlar bile kendilerinden bir parçayı gizli tutarlar?
Çünkü hayat, herkese bir şey öğretir ama en çok da susmayı öğretir. Kimi güveninin karşılığını bulamamıştır,kimi sevgisinin.Kimi dost bildiğinden yara almış,kimi de en çok değer verdiklerinden. Böylece insan, zamanla duygularını değil,duygularını gösterebilme cesaretini kaybetmeye başlar.
Günümüzde birçok kişi güçlü görünmeye çalışıyor.Sert sözler, kalın duvarlar, mesafeli duruşlar... Oysa çoğu zaman bunlar kuvvetin değil,korunma ihtiyacının işaretidir. İnsanlar yenilmekten çok, incinmekten korkuyor. Anlaşılmamaktan, küçümsenmekten, değersiz görülmekten...
Bir şiirin mısrasında saklıdır bazen insanın gerçeği.
Bir bakışta,yarım kalan bir cümlede, gecenin sessizliğinde kimseye anlatamadığı düşüncelerde... Çünkü insanın en büyük hikâyesi, anlattıkları değil, içinde taşıdığı sessizliklerdir.
Yine de hayatın bütün yüküne rağmen yüreğini karartmayan insanlar vardır. Acının içinden geçip merhametini kaybetmeyenler, hayal kırıklıklarına rağmen güvenmeyi sürdürenler, beklerken umudunu yitirmeyenler...
Asıl güç belki de burada saklıdır.
Çünkü herkesin sakladığı bir yarası vardır.Fakat insanı ayakta tutan şey,o yarayı inkâr etmek değil,onunla yaşamayı öğrenirken kalbini taşlaştırmamaktır. Dünyayı güzelleştirenler de yarasız insanlar değil,yaralarına rağmen sevgiyi ve insanlığı koruyabilenlerdir.
Murat İLERİ