Çoğu insan geniş kapıyı seçer.Çünkü yıkmak,eleştirmek, vazgeçmek ve suçlamak kolaydır. Zor olan ise inşa etmektir.
Bir duvarı yıkmak birkaç dakikanı alır. Aynı duvarı örmek günler sürer.
Bir gönlü kırmak tek cümleyle mümkündür.Aynı gönlü onarmak ise bazen yıllar ister. İşte insanın gerçek büyüklüğü, yıktıklarında değil, yaşattıklarında saklıdır.
Kalabalığın sesi olmak kolaydır. Vicdanın sesi olabilmek zordur. Herkes konuşurken susmayı bilmek, herkes susarken hakikati söyleyebilmek ise karakterin en sessiz ama en güçlü çığlığıdır.
Bilgi,ezberlenen cümlelerden ibaret değildir.Bilgelik, bildiğini hayatına katabilmektir.Nice insanlar vardır ki çok konuşur ama az şey söyler.Nice insanlar da vardır ki birkaç kelimeyle bir ömrün yükünü hafifletir.
İnsan,aslında yaptığı seçimlerin toplamıdır.Bencilliği seçerse yalnızlaşır. Paylaşmayı seçerse çoğalır.Öfkeyi seçerse karanlığa yürür.Merhameti seçerse hem kendini hem başkalarını iyileştirir.
Çünkü insanın en büyük savaşı başkalarıyla değil, kendi nefsiyle yaptığı savaştır.
Zenginlik kasada biriken para değildir. Gerçek zenginlik, kimsenin hakkını yemeden yaşayabilmektir. Makam,koltukta oturmak değildir; adaletin yükünü omuzlayabilmektir. Güç,korku salmak değildir,güven verebilmektir.
Hayat bize sürekli şunu fısıldar:Kolay olan geçicidir,zor olan kalıcıdır. Tohum toprağı yararken zorlanır ama sonunda bir çınara dönüşür. Kömür büyük bir basınç görmeden elmas olmaz.İnsan da emek vermeden olgunlaşmaz.
Belki de bu yüzden en güzel insanlar,en ağır imtihanlardan geçenlerdir.En sıcak tebessümler,en çok gözyaşı döken yüzlerde açar.
En sağlam karakterler,en sert fırtınalarda şekillenir.
Bugün kendimize şu soruyu soralım: Kolayı mı seçiyoruz, doğru olanı mı? Çünkü hayat sonunda bize ne kadar rahat yaşadığımızı değil, ne kadar iz bıraktığımızı soracak.
Yıkmak değil yapmak,almak değil vermek,incitmek değil iyileştirmek, nefse yenilmek değil onu terbiye etmek…
İşte insanı insan yapan budur.
Kolaya kaçanlar günü kurtarır.
Zoru seçenler ise ömür bırakır.
Murat İLERİ