Halkın parasını kimler paylaşıyor?

Memlekette neden bunlardan yani toplumumuzu derinden üzen,yaralayan insanlık dışı bu pis işlerden hırsızlık denen illetten bir türlü kurtulamıyoruz.

Belediyeler ,kamu makamları hizmet makamı mı, yoksa bazıları için zenginleşme kapısı mı?

Bir ülkede Belediyeler, vatandaşın en kolay ulaşabildiği kamu kurumlarıdır. Yolundan suyuna, imarından altyapısına, parkından sosyal yardımına kadar vatandaşın hayatına doğrudan dokunurlar. Bu nedenle Belediyelerin yönetimi yalnızca idari bir görev değil, aynı zamanda büyük bir kamu emanetidir.

Ne yazık ki zaman zaman ortaya çıkan yolsuzluk iddiaları, şaibeli ihaleler, imar rantları, usulsüz taşınmaz işlemleri ve kamu kaynaklarının kişisel çıkarlara aktarılması, toplumun aklında çok ciddi sorular doğurmaktadır.

Sormak gerekiyor, Belediye kasasındaki parayı kim koruyor? İhaleleri kim denetliyor? Kamu arazilerinin gerçek değeriyle kim ilgileniyor? Ve en önemlisi, halkın hakkını kim savunuyor?

Belediye başkanlığı bir zenginleşme makamı değildir!

Belediye Başkanı olmak, bir şehrin sahibi olmak anlamına gelmez. Belediye meclisinde görev yapmak, kamu kaynakları üzerinde sınırsız tasarruf hakkı vermez. Belediye bürokrasisinde görev almak da kişisel menfaat sağlama ayrıcalığı değildir.

Ancak bazı yönetim anlayışlarında kamu görevi ile kişisel çıkar arasındaki çizginin kaybolduğu yönündeki iddialar toplumun vicdanını yaralamaktadır.

Bir belediyede ihale belli adreslere gidiyorsa, imar kararları belli çevreleri zengin ediyorsa, Belediyenin taşınmazları gerçek değerinin altında el değiştiriyorsa ve yapılan harcamaların hesabı verilemiyorsa orada ciddi bir denetim sorunu var demektir.

Kamu malını korumakla görevli olanların, öncelikle kendi hesaplarının denetlenmesinden rahatsız olmaması gerekir.

İmar rantı ile bir imzayla kimler zengin oluyor?

Belediyelerde sorgulanması gereken en önemli konulardan biri imar kararlarıdır.

Bir arsanın imar durumunun değiştirilmesi, emsalinin artırılması veya kat yüksekliğinin yükseltilmesi, o taşınmazın değerini milyonlarca lira artırabilir.

Peki bu değer artışından kim kazanıyor?

Şehrin bütün altyapı yükünü vatandaş taşırken, bazı taşınmaz sahiplerinin yalnızca bir imar kararıyla büyük kazanç elde etmesi adil midir?

İmar planları kamu yararı için mi hazırlanıyor, yoksa belirli kişilerin servetini büyütmek için mi?

Bu soruların cevabı, belediyelerin şeffaflığında ve karar alma süreçlerinin adaletli olarak denetlenmesinde saklıdır.

Bir belediye milyonlarca liralık ihale yapabilir. Ancak önemli olan ihalenin büyüklüğü değil, kamu yararının ne ölçüde gerçekleştiğidir.

Aynı işi daha düşük maliyetle yapabilecek firmalar varken rekabet neden oluşmuyor?

İhale şartnameleri neden zaman zaman belirli firmaların özelliklerine uygun hazırlanıyor?

Yapılan işin maliyetiyle ödenen para arasında neden farklar ortaya çıkıyor?

Bunlar herhangi bir belediyeye yönelik peşin suçlama değil, bütün yerel yönetimlerde sorulması gereken kamu denetimi sorularıdır.

Halkın parası harcanırken kimsenin siyasi kimliği, makamı veya yakınlığı ayrıcalık oluşturmamalıdır.

Siyasetin rengi değişir, yolsuzluğun mazereti değişmez!

Bugün bir belediyede yolsuzluk iddiası gündeme geldiğinde ilk yapılan şey, çoğu zaman siyasi savunmaya geçmek oluyor.

Kendi partisine mensup belediye başkanını savunanlar, başka partinin belediye başkanı hakkında en ağır suçlamaları yapabiliyor.

Oysa yolsuzluğun partisi olmaz!

Halkın parasını kötüye kullanan kişi hangi siyasi görüşe sahip olursa olsun hesap vermelidir.

Bir partinin belediyesinde yapılan usulsüzlüğü savunup diğer partinin belediyesindeki usulsüzlüğü eleştirmek, dürüstlük değil, çifte standarttır.

Hukuk kişilere ve partilere göre değişmez. Kamu malının korunması da siyasi tercihlere bırakılamaz.

Asıl suçlu bazen susanlar değil mi?

Yolsuzlukla mücadele yalnızca Belediye Başkanlarının veya yöneticilerin sorumluluğu değildir.

Meclis üyeleri, denetim komisyonları, kamu görevlileri, siyasi partiler, yerel basın ve vatandaşlar da bu sürecin parçasıdır.

Şüpheli işlemleri görüp susmak, sorulması gereken soruları sormamak ve kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığını merak etmemek, denetimsizliğin güçlenmesine zemin hazırlayabilir.

Bir belediyede yanlışlık varsa bunu dile getirmek düşmanlık değil, vatandaşlık görevidir.

Eleştiri yapanı susturmak yerine, eleştirinin dayandığı belgeleri açıklamak gerekir.

Belediyeler ve makamlar kimsenin babasının çiftliği değildir!

Belediyeler halkındır. Bütçeleri halkın vergilerinden oluşur. Arsaları, binaları ve taşınmazları toplumun ortak değeridir.

Kimse belediyeyi kendi şirketi, belediye bütçesini kendi kasası, belediye imkânlarını ve bulundukları kamu makamlarını yakınlarının çıkar kapısı olarak göremez.

Bir belediye başkanı veya kamu da makam sahibi olan kimse görev süresi sonunda makamından ayrılır. Ancak yaptığı işlemlerin hukuki ve vicdani sorumluluğu ortadan kalkmaz.

Bugün görevde olanlar yarın görevden ayrılabilir. Fakat kamu kaynaklarına ilişkin işlemler belgelerde, kayıtlarda ve denetim raporlarında kalır.

Bu nedenle artık şu soruların sorulması gerekiyor:

Kim hangi ihaleyi aldı?

Hangi taşınmaz kime, hangi bedelle devredildi?

Hangi imar kararı kimin mal varlığını artırdı?

Belediyenin parasından kim, ne kadar ve hangi gerekçeyle harcadı?

Yapılan işin hesabını kim verdi?

Bu sorulara açık, belgeli ve tatmin edici cevaplar verilmediği sürece kamuoyunun şüpheleri ortadan kalkmayacaktır.

Unutulmasın ki Belediye Başkanları, Makam sahipleri, Milletin Vekilleri kendilerinin de seçimler öncesi söyledikleri gibi halkın efendisi değil,halkın hizmetkârlarıdır. Belediye bütçesi veya bir makamın bütçesi kimsenin kişisel serveti değil, milletin emanetidir.

Halkın parasına el uzatan kim olursa olsun, siyasi kimliğine ve makamına bakılmaksızın hesap vermelidir.

Millet artık diyor yeter. İnsanlarımız ister Belediyelerde olsun ister Devletin diğer kamu kuruluşlarında olsun ortaya çıkan, parti genel başkanlarının. miletvekilerinin Milletin Meclisinde konuştuğu, medyanın her türlü kanallarında yazılan, çizilen görsel olarak aktarılan, rüşvet, ihaleye fesat karıştırmak, kara para aklamak, imar rantı, fon vurgunu ve benzerlerinin yani hepsinin toplu ifadesi olan hırsızlık şaibelerinden, ithamlarından bıktı.Adalet mekanizmaları kimsenin siyasi kimliğine ,kariyerine bakmadan, gerçek ne ise bir an önce ortaya çıkarıp toplumumuzu bu utanç sarmalından kurtarmalıdır.

Not : Bir sonraki yazımın başlığı KASTAMONU KALKINDI MI.? olacak