İnsan ne zaman büyür,hiç düşündünüz mü?
Bazı insanlar gülümseyerek yaşar,kimse bilmez içlerinde kaç fırtına koptuğunu.
Bazı özlemler vardır,ne zaman diner ne de insanın içinden gider. Yalnızca susar, kalbin en kuytu köşesinde kavuşacağı günü bekler.
Zonguldak’ta akşam oluyor. Gazipaşa Caddesi, her zamanki kalabalığıyla akıp gidiyor.Karadeniz kıyıya bir şeyler anlatıyor,rüzgâr insanların yüzüne dokunup geçiyor.
İnsan bazen bir serçenin kanadında saklar özgürlüğünü, bazen karların altında baharı bekleyen bir kardelen olur.
İnsan, en çok da sevildiğinden emin olduğu kalpleri ihmal eder.
İnsan bazen dünyaya değil, kendi ruhunun karanlığına yenilir. Kimse fark etmez bunu. Sokaklarda yürür,
Isparta’nın gülü, Yozgat’ın gülüne yenilmiş!
Gece,şehrin üzerine ağır ağır çökerken insan kendi içine çekilir.
Bugün köşe yazımda aşktan, özlemden, hasretten bahsetmeyeceğim.
Mutluluk bazen küçücük bir alevdir; bir bakışta yanar, bir sarılışta ömre dönüşür.
İnsan bazen bir ömür boyunca güçlü görünmeye çalışır.
Bu bağlantı sizi https://www.imzagazetesi.com dışındaki bir siteye yönlendiriyor.