İnsan özgürlüğü çoğu zaman yanlış yerde arar. Kapılar,duvarlar, yasaklar üzerinden konuşur durur.
Bu yazıyı çok uzun süre önce yazmalıydım. Çünkü bugün Türkiye Sağlık ve Sosyal Hizmet İşçileri Sendikası’nda yaşananlar bir anlık hata değil,uzun süredir biriken yanlışların ve keyfî kararların doğal...
Hayat,insanı çoğu zaman geriye dönüp bakmaya zorlar. Oysa geriye bakmak,orada kalmak için değil; nereden geldiğini hatırlayıp yoluna devam edebilmek içindir.
Yaklaşık sekiz aydır bu köşede defalarca yazdım.
İnsanı hayatta en çok yoran şey açık düşmanlık değildir. Açık olanla baş edilir.Asıl yük,dar gönüllerin sessiz kuşkularıdır.
İnsan bir noktadan sonra dönüp ardına bakıyor.
Televizyonun olmadığı zamanları hatırlıyorum.
Hayat,insanı tek bir hâlde sınamaz. Her döneminde başka bir yüzünü gösterir.
Bir yolcu vardı... Herkesin bağırarak gittiği yerlerden sessizce ayrılırdı.
İnsan bazen kendi kalbini sınamak için gönderilir bu dünyaya. Ayakta kalmayı, kirlenmeden yürümeyi öğrenmek için.
İnsan bazen zamanı suçlar.Oysa zaman değil,kalbin cesareti yorulur önce.
Bu bağlantı sizi https://www.imzagazetesi.com dışındaki bir siteye yönlendiriyor.