Hayat kimseyi pamuklara sarmıyor. İnsanı bazen yokluğun ortasına bırakıyor,bazen ayazın en sessiz yerinde sınava çekiyor.
Bazı insanlar vardır, hayatın kalabalığında bir durak gibidir. Koşarken nefesini toparladığın, susarken kendini duyduğun bir durak.
İnsan,bu hayatta her şeyi ölçüsünde yapmayı öğrenmek zorunda. Fazlası insanı yüceltmez,aksine yorar.
İnsan çoğu zaman değişim ister,ama değişimin ne olduğunu bilmeden ister.
Perde indi denildi bir zamanlar. Işıklar sustu, karanlık sahnenin tek hâkimi oldu.
İnsan sevgiyi iki yerden yaşar. Biri dudakların ucunda dolaşan kelimelerden,diğeri göğsün ortasında sessizce atan bir yürekten. Kelimelerle kurulan sevda kolaydır.
Benim hikâyemde bir kahraman hiç olmadı.
İnsanın canı yanarken anlatılan her güzel söz, hakikati temsil etmez.
Bazen insanın içinde yarım kalmış bir yol olur.
Bir zamanlar insan, yanlış yaptığında dururdu.
Ölümün soğuk yüzü böyle bir şey. Sessizce yaklaşır, adını koymana izin vermez.
Uzun zaman hayatın eksik,dünyanın karanlık,insanların yorgun olduğuna inandım.
Bu bağlantı sizi https://www.imzagazetesi.com dışındaki bir siteye yönlendiriyor.