Zonguldak Belediyesi’nde işler bir türlü rayına oturmuşa benzemiyor. Aylardır çözülemeyen kriz, bu kez doğrudan emekçinin cebini, kredisini ve itibarını vurdu. Memurundan işçisine herkesin ortak bir şikâyeti var: "Maaşlar ne zaman vaktinde yatacak?"
Normal şartlarda devlet memurları ve belediye işçilerinin her ayın 15'inde maaşlarını alması gerekir. Ancak ne yazık ki Zonguldak Belediyesi’nde bu durum aksamaya başladı. Tam 5 aydır maaşlar 15’ini geçiyor ve ne zaman yatacağı belirsizliğini koruyor.
Siciller Bozuldu, Kredi Puanları Yerle Bir Oldu
Maaşların gününde yatmaması sadece o ayın mutfak masrafını aksatmakla kalmıyor; çalışanların finansal hayatını da zora sokuyor. Düzensiz yatan maaşlar yüzünden emekçiler:
Kredi kartı taksitlerini gününde ödeyemez oldu.
Bankalardan ihtiyaç kredisi çekemez duruma geldiler
Borçlar vaktinde ödenemediği için banka nezdindeki finansal siciller olumsuz etkilendi ve kredi puanları düştü.
Çalışanlar, alınterleriyle kazandıkları parayı vaktinde alamadıkları için mağdur olduklarını belirtiyor ve bu aksaklıkların bir an önce giderilmesini talep ediyorlar.
Çözüm Beklentisi ve Çağrı
Zonguldak gibi emek kenti olan bir yerde belediye çalışanlarının bu şekilde mağdur edilmesi, tüm kesimlerin tepkisini çekiyor. Evine ekmek götüren, borcunu planlayan insanların bu belirsizlikle baş başa kalması kabul edilebilir bir durum değil.
Belediyedeki bu ekonomik belirsizliğin ve gecikmelerin bir an önce son bulması gerekiyor. Çalışanlar artık mazeret değil, maaşların gününde yatmasını ve yaşanan mağduriyetlerin telafi edilmesini istiyor.
Başkan Tahsin Erdem’in bu feryada kulak vererek sürece hızla çözüm bulması, Zonguldak’ın emekçisine sahip çıkması bekleniyor.
XXXXX
CUMA BUTBESİNİ DİNLERKEN..
Cuma hutbesini dinlerken gözümün önüne bugünün gençliği geldi. Diyanet İşleri Başkanlığı, toplumun giderek büyüyen ve artık görmezden gelinemeyecek yaralarından birine parmak bastı: Dijital bağımlılık ve sosyal medyanın ahlaki değerler üzerindeki etkisi. Asıl düşündürücü olan ise telefonların artık çocuklarımızın elinden düşmemesi değil, çocuklarımızın hayatından gerçek dünyanın yavaş yavaş çıkması..
Cuma hutbesinde Diyanet'in dijital mecralarda ahlak konusuna dikkat çektiği bölümleri dinlerken geçmişle bugünü karşılaştırmadan edemedim.
Eskiden anne babalar, yaramazlık yapan veya söz dinlemeyen çocuklarına ceza vermek için onları odalarına gönderirdi. Bir süre odadan çıkmamaları istenirdi. Oysa bugün manzara tamamen değişti.
Artık çocuklarımızı odalarına göndermemize gerek yok. Çünkü çoğu zaten odalarından çıkmıyor!
Ellerinde telefon, gözleri ekranda, kulakları sanal dünyanın seslerinde... Sofrada, yatakta, misafirlikte, hatta aile sohbetlerinde bile telefonlarından kopamıyorlar.
Anne babalar çocuklarıyla konuşmak istiyor, ancak çoğu zaman karşılarında kendilerini dinleyen değil, ekranına kilitlenmiş bir evlat buluyor.
Düşünün, aynı evin içerisinde yaşayan insanlar birbirleriyle konuşamaz hale geliyor. Herkes aynı çatı altında ama herkes başka bir dünyanın içinde!
Diyanet Toplumun Kanayan Yarasına Dokundu
Diyanet İşleri Başkanlığı'nın bu haftaki cuma hutbesinde "Dijital Mecrada Ahlak" konusunu işlemesi son derece önemliydi.
Hutbede sosyal medyada yayılan yalan, iftira, hakaret, mahremiyet ihlali ve gösteriş tutkusu gibi sorunlara dikkat çekildi.
Özellikle anne babalara yapılan uyarılar üzerinde durulması gereken bir mesaj taşıyordu.
Çünkü mesele artık yalnızca çocukların telefonla fazla vakit geçirmesi değil. Mesele; nasıl bir nesil yetiştirdiğimiz, hangi değerlerle büyüttüğümüz ve geleceğe nasıl bir toplum bıraktığımızdır.
Beğeni almak uğruna yapılan paylaşımlar, takipçi kazanmak için sergilenen davranışlar, başkalarının hayatlarını taklit etme çabası ve sanal ortamda sınırların ortadan kalkması ciddi bir toplumsal tartışma konusu haline geldi.
Diyanet'in hutbede verdiği mesaj da tam olarak burada önem kazanıyor: İnsan gerçek hayatta olduğu gibi dijital dünyada da ahlaklı olmak zorunda.
Telefonlar Sadece Zamanımızı Değil, Aile Muhabbetimizi de Alıyor
Hutbede yer alan en dikkat çekici mesajlardan biri de telefon ekranlarının aile hayatından çaldığı zamanla ilgiliydi.Avucumuzdaki ekranlar vaktimizi alırken ailemizle paylaşacağımız muhabbetten, çocuklarımıza bırakacağımız hatıralardan bizi mahrum bırakıyor.
Bundan daha acı bir tablo olabilir mi?
Eskiden akşamları aileler bir araya gelir, sohbet eder, büyükler çocuklarına hayat tecrübelerini anlatırdı. Çocuklar anne babalarından bir şeyler öğrenir, aile bağları bu sohbetlerle güçlenirdi.
Şimdi ise aynı salonda oturan aile bireylerinin her biri kendi telefonuna gömülmüş durumda.
Çocuklarımızın ne izlediğini, kimlerle iletişim kurduğunu, hangi düşüncelerden etkilendiğini kaçımız gerçekten biliyoruz?
Anne babalık yalnızca çocuğun karnını doyurmak, okul ihtiyaçlarını karşılamak ve cebine harçlık koymak değildir. Onun dünyasında neler olup bittiğini takip etmek, doğruyu yanlışı öğretmek ve gerektiğinde sınır koymak da anne babanın sorumluluğudur.
15 Yaş Altına Sosyal Medya Düzenlemesi: Geç Kalınmış Bir Adım
Türkiye'de 15 yaş altındaki çocukların sosyal medya kullanımına yönelik gündeme gelen yasal düzenlemeyi de bu açıdan değerlendirmek gerekiyor.
Bana göre çocukları dijital dünyanın kontrolsüz etkilerinden korumaya yönelik bu tür adımlar önemli bir ihtiyaçtan doğuyor.
Elbette hiçbir yasak tek başına bütün sorunları çözemez. Ancak çocukların korunması için ailelerin, eğitim kurumlarının ve devletin birlikte hareket etmesi gerekiyor.
Burada önemli olan teknolojiyi tamamen hayatımızdan çıkarmak değil, teknolojinin hayatımızı yönetmesine izin vermemektir.
Çocuklarımız interneti kullansın, bilgiye ulaşsın, dünyayı tanısın. Ancak bunları yaparken çocukluklarını, aile bağlarını, arkadaşlıklarını ve ahlaki değerlerini kaybetmesinler.
Çünkü teknoloji insanın hizmetinde olduğu sürece faydalıdır. İnsan teknolojinin esiri olduğunda ise sorun başlar.
Asıl Sorumluluk Anne ve Babalarda!
Diyanet'in cuma hutbesinde anne babalara verdiği mesajı özellikle önemsedim.
Çocuklarımıza sürekli telefonlarını bırakmalarını söylüyoruz. Peki, biz elimizdeki telefonları bırakabiliyor muyuz?
Çocuğumuza kitap okumasını tavsiye ederken biz kitap okuyor muyuz? Ailemizle sohbet etmesini isterken biz onlara zaman ayırıyor muyuz?
Çocuklar çoğu zaman söylediklerimizden çok yaptıklarımızı örnek alıyor.
Bu nedenle değişim önce ailede başlamalı. Evde telefonsuz geçirilen saatler oluşturulmalı, çocuklarla daha fazla vakit geçirilmeli ve sosyal medya kullanımına bilinçli sınırlar getirilmelidir.
Unutmayalım ki çocuklarımızın en büyük ihtiyacı yeni bir telefon değil, anne babalarının ilgisi, sevgisi ve rehberliğidir.
Bir Nesli Ekranlara Teslim Etmeyelim!
Cuma hutbesini dinlerken aklımdan geçen en önemli düşünce şuydu: Biz nasıl bir nesil yetiştiriyoruz?
Sosyal medyanın hayatımızdaki yeri her geçen gün büyüyor. Ancak bu büyümenin karşısında aile değerlerimizin, geleneklerimizin ve toplumsal ahlakımızın zayıflamasına seyirci kalamayız.
Diyanet'in bu haftaki hutbesi, yalnızca cuma günü camilerde dinlenip unutulacak bir uyarı olarak kalmamalı. Her anne baba, her eğitimci ve toplumun her kesimi bu mesajı kendisine göre değerlendirmeli.
Çocuklarımızın elinden telefonları almak tek başına çözüm olmayabilir. Ama onlara gerçek hayatın güzelliklerini yeniden göstermek zorundayız.
Birlikte yemek yemeyi, sohbet etmeyi, kitap okumayı, arkadaşlarıyla oyun oynamayı ve aileleriyle vakit geçirmeyi yeniden öğretmeliyiz.
Çünkü kaybettiğimiz yalnızca zaman değil. Kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya olduğumuz şey, aile bağlarımız ve gelecek nesillerimizin değerleridir. Çocuklarımızın odalarına kapanıp ekranların karşısında büyümesine alışmayalım. Onları sanal dünyanın değil, hayatın içinde yetiştirelim. Telefonlar akıllı olabilir ama çocuklarımızın geleceğini akıllı telefonlara emanet edemeyiz!