Karadeniz'in dağlarına akşam sisi çökmüş.

Küre Dağları'nın yamaçlarında rüzgâr ağaçların dallarını usulca sallarken,yağmur Zonguldak'ın eski sokaklarında taş kaldırımlara dokunuyor.
Sarı sokak lambalarının altında eve yetişmeye çalışan işçiler,ay sonunu hesaplayan emekçiler, penceresinden dışarıya özlemle bakan insanlar...
Her birinin içinde anlatılmamış bir hayat,saklanmış bir hikâye var.

Ben o hikâyelerin yabancısı değilim.

Yoksul bir mahallenin sokaklarında büyüdüm. Yokluğun ne demek olduğunu, bir şeylere sahip olamamanın insanın yüreğinde nasıl bir iz bıraktığını yaşayarak öğrendim.

Hayatımın hiçbir döneminde mücadeleden uzak durmadım.
Bazen ekmek, bazen umut,bazen de yarına yeniden başlayabilmek için mücadele ettim.

Belki de bugün bir garibanın elinden tutarken kendi çocukluğuma dokunuyorum.
Bir yetimin başını okşarken geçmişin yoksul sokaklarında kalan çocukluğumu hatırlıyorum.

Yatılı okul sınavlarına hazırlanan, kitaplarını eski bir masanın üzerine dizip geleceğini kurmaya çalışan çocukları düşünüyorum. hayallerinden vazgeçmeyen o güzel yürekleri...

Bir çocuğun geleceği,ailesinin cebindeki paraya mahkûm olmamalı.
Bir çift ayakkabı, bir okul çantası,bir burs belki küçük görünür ama bazen bir ömrün yönünü değiştirebilir.

Benim vicdanım tam da burada başlıyor.

Vicdan,başkasının acısını görmezden gelememektir. İnsaf ise elinde imkân varken çaresiz olana sırtını dönmemektir.

Elbette beni sevmeyenler de olacak. Düşüncelerimi beğenmeyen, yazdıklarıma katılmayan,hatta benden nefret eden insanlar da bulunacak.

Herkes beni sevmek,herkes beni takdir etmek zorunda değil. Benim de herkese kendimi beğendirmek gibi bir derdim yok.

İnsanın büyüklüğü,kaç kişinin alkışladığında değil,kaç insanın duasında yer bulduğunda saklıdır.

Aşk da özlem de bu hayatın vazgeçilmezidir. Bazen bir çift gözde,bazen uzakta kalan bir sesin hatırasında, bazen de bir yağmur akşamında yeniden canlanır. İnsan sevmekten vazgeçmediği sürece bütün yorgunluklarına rağmen hayata tutunacak bir sebep bulur.

Sonbahar yapraklarını döküyor, Karadeniz'in ormanları sislerin ardında sessizce bekliyor.Ömür de geçiyor.
Geriye ne makam kalıyor ne servet ne de bugün uğruna birbirimizi incittiğimiz kavgalar...

Geriye bir yetimin duası,bir garibanın tebessümü,bir çocuğun yarım kalmamış hayali ve insanın kendi vicdanıyla baş başa kaldığı o son gece kalıyor.

Ben yoksulluğun içinden geldim, mücadelenin içinde büyüdüm. Bugün bir başka insanın elinden tutabiliyorsam kendimi zengin sayarım.

Çünkü bu dünyada en büyük miras, ardında bıraktığın iyiliktir.

Vicdanımız pusulamız, insafımız terazimiz,aşkımız ve merhametimiz ömrümüz olsun.

--- --- --- --- --- --- --- ---

BİR AVUÇ MERHAMET

Bir çocuk üşürken dağların ardında,
Bir annenin duası düşer yoksul sofraya.
Ben o sokaklardan geldim,bilirim,
Bir lokma umut dağ olur insana.

Ne kinim var dünyaya ne de alacağım,
Bir yetimin gözlerinde bahar ararım.
Sevmesin herkes, varsın taş atsın zaman,
Ben vicdanımla yaşar,aşkla yanarım.

Murat İLERİ