Zonguldak'ta akşam, Karadeniz'in üzerine ağır ağır iniyordu.
Gazipaşa Caddesi her zamanki gibi kalabalıktı. Kaldırımlarda birbirine karışan ayak sesleri, otomobillerin korna sesleri, dükkânlardan taşan ışıklar… Şehir,bütün yorgunluğuna rağmen yaşamaya devam ediyordu.
Ben kalabalığın içinde ağır ağır yürüyordum.
DemirPark yönüne doğru ilerleyen üniversite öğrencileri vardı. Sırtlarında çantaları, kulaklarında kulaklıkları, yüzlerinde gençliğin o kendine has telaşı…
Kimi arkadaşına bir şeyler anlatıyor, kimi telefonundan mesaj yazıyor,kimi de geleceğin hayallerini bugünün yorgunluğuna karıştırıyordu.
Biraz ileride mesai çıkışı evine yetişmeye çalışan işçiler vardı.Kimi montunun yakasını kaldırmış,kimi yorgun ayaklarını sürüyerek yürüyordu.Gün boyu bedenlerini çalıştırmış,şimdi bir tas sıcak yemek ve evlerinin huzuruna kavuşmanın hesabını yapıyorlardı.
Memurlar geçiyordu önümden.Kimi telefonunda faturaları hesaplıyor,kimi ay sonunu nasıl getireceğini düşünüyordu.
Artık insanların çoğu günün bitmesini değil,ayın bitmesini bekliyordu.
Aynı caddede binlerce insan, binlerce hayat…
Kiminin cebinde gelecek hayalleri, kiminin omuzlarında geçim derdi,kiminin yüreğinde anlatamadığı bir özlem vardı.
Benimse bütün hesaplarım senden yanaydı.
Kulaklığımda Ali Kınık'ın sesi yükseldi:
Umrumda mı dünya dursa,eksik ömrüm sona erse…
Adımlarımı yavaşlattım.
Ne tuhaf bir şehirdi Zonguldak.Bir tarafında yerin yüzlerce metre altında ekmeğini kazanan madenciler,diğer tarafında denizin ufkuna dalıp giden insanlar…
Herkes bir şeylerin peşindeydi.Kimi ekmeğinin,kimi geleceğinin,kimi de kaybettiği bir mutluluğun.
Liman Arkası'na doğru yürüdüm. Karadeniz,gece karanlığında gümüş renkli bir örtü gibi uzanıyordu. Dalgalar kıyıya vurdukça içimde biriken hatıralar da yerinden oynuyordu.
Camlı Köşk'ün ışıkları uzaktan görünüyordu.Bir an durdum.Seninle orada oturduğumuzu düşündüm. Karşımda sen, önümde bir kahve, aramızda belki yılların biriktirdiği birkaç kırgınlık…
İnsan bazen en büyük hayalini bir masaya,iki sandalyeye ve karşısındaki bir çift göze sığdırabiliyordu.
Aklımdan geçenleri kendime bile anlatmakta zorlanıyordum. Geçmişin bazı akşamları vardır; insanın peşini bırakmaz. Söylenmiş bir söz, yarım kalmış bir vedalaşma, zamanında tutulmamış bir el…
Gurur dediğin nedir ki?Bir ömürlük sevgiyi birkaç sessizliğe mahkûm etmeye değer mi?
Telefonumu çıkardım.Eski fotoğraflarımıza baktım. Bir zamanlar aynı kareye sığan iki insanın,şimdi birbirine bu kadar uzak olması tuhafıma gitti.
Şarkı yeniden yükseldi:
Son bir defa,son bir defa,son bir defa göreyim seni…
Gözlerimi denizden ayıramadım.
O an anladım ki insanın yüreğinde bazı boşluklar vardır,ne kalabalıklar doldurabilir ne de dünyanın bütün güzellikleri…
Gazipaşa'dan geçen öğrenciler yarınlarını düşünüyordu. İşçiler evlerinin yolunu tutmuştu. Memurlar ay sonunu hesaplıyordu. Madenciler alın terlerinin karşılığıyla hayatlarını sürdürmeye çalışıyordu.
Ben ise gecenin içinde tek bir dileğe tutunmuştum.
Son bir defa seni görmek…
Belki bir sokak köşesinde,belki denize karşı bir bankta,belki de hiç beklemediğimiz bir akşamda.
Zonguldak'ın ışıkları arkamda kaldı. Karadeniz önümdeydi.Şehrin bütün hikâyeleri geceye karışırken benim hikâyem hâlâ yarım duruyordu.
Umrumda mı dünya dursa,eksik ömrüm sona erse…
Yeter ki bir defa daha gözlerinin içine bakabilsem.
Çünkü ben bu şehirde nice insanın geçim derdine,nice işçinin yorgunluğuna,nice gencin gelecek hayaline şahit oldum.
Ama insanın kendi yüreğindeki özlem, bazen bütün bir şehrin kalabalığından daha ağır geliyormuş.
O gece Zonguldak yine uyumadı.
Karadeniz yine dalgalandı.
Ben yine seni özledim.
Bazı şehirler kömürle anılır,bazı geceler özlemle… Benim bu geceki hikâyem ise Zonguldak'ta başladı, sende yarım kaldı.
Son bir defa göreyim seni…
Murat İLERİ
