Gece,insanın kendisinden kaçamadığı tek zamandır. Gündüzleri kalabalıkların arasına sakladığımız ne varsa,gece gelip karşımıza oturur.
Söylenmemiş sözler,yarım kalmış sevdalar,içimize gömdüğümüz özlemler ve kimseye anlatamadığımız hesaplaşmalar…
Bazen bir pencerenin önünde saatlerce oturursun.
Dışarıda yağmur, içeride hatıralar…
Bir kitabın sayfalarında kaybolur eski günler.İnsan en çok da kendisine anlatamadığı şeylerden yorulur.
Ben de çok düşündüm.
Bir insan neden mücadele eder? Neden bile bile yorulur,neden önüne çıkan duvarlara rağmen yürümeye devam eder?
Neden herkes susarken o konuşur,herkes başını çevirirken o gözünü hakikatten ayırmaz?
Belki de insan, uğruna yaşadığı şeyler kadar insandır.
Benim hayatımda emek vardı.Alın teriyle kazanılmış ekmeğin kutsallığı, işçinin nasırlı ellerindeki gurur, haksızlığa uğrayan bir insanın gözlerinde biriken o tarifsiz sessizlik vardı.
Ben mücadeleyi bir makamın basamağı olarak görmedim.
Bir davanın insanı olmak, gerektiğinde yalnız kalmayı da göze almaktı benim için.
Bir zamanlar özgürlük istedim. Yalnızca kapıların açılmasını değil, insanın başını eğmeden yaşayabilmesini istedim.
Çünkü bazen insanın bedeni bir yerde,ruhu bambaşka bir yerde mahpus kalır.
Aşk da vardı elbette…
İnsanın bütün kalabalıkların ortasında bile bir kişiyi araması, telefonun ekranına her bakışında aynı ismi görmeyi umut etmesi,bir sesin yokluğunda koca bir gecenin uzayıp gitmesi…
Özlemek ne tuhaf şeydir!...
İnsan bazen hiç konuşmadığı biriyle saatlerce konuşur içinde.
Bir şarkı başlar, bütün şehir susar.
Bir sokaktan geçersin,geçmişin elinden tutup seni yıllar öncesine götürür.
Kimi zaman bir davanın peşinden yürürken bir çift gözü özlersin.
Kimi zaman sevdiğin insanın hayalini kurarken yarım kalmış mücadelelerini düşünürsün. Yüreğin iki ayrı yere yetişmeye çalışır: Birinde aşk, diğerinde hayatın bütün ağırlığı…
Ben hiçbir zaman kusursuz olduğumu iddia etmedim. Yanıldığım, sustuğum, öfkelendiğim, geceler boyu kendimle hesaplaştığım zamanlar oldu. Fakat bir şeyi hiç kaybetmek istemedim:
İnsanın kendisine duyduğu saygıyı.
Delikanlılık, herkese meydan okumak değildir. Bazen en ağır sözü yutup yoluna devam etmektir. Yiğitlik, kalabalıkların alkışladığı yerde değil,kimsenin görmediği yerde de aynı insan kalabilmektir.
Artık herkese kendimi anlatmak istemiyorum. Çünkü insanın vicdanını tanımayanlara, hayatının bütün sayfalarını açsan da kendini anlatamazsın.
Bırakın isteyen istediği gibi anlasın.Kimi suskunluğumu yenilgi sansın,kimi uzaklaşmamı korku…
Oysa insan bazen en büyük mücadelesini kimseye görünmeden verir.
Benim hâlâ yürünecek yollarım,tutulacak ellerim, kavuşmayı beklediğim özlemlerim,uğruna mücadele edeceğim değerlerim var.
Bir gün bütün hesaplar kapanacak.Makamlar boşalacak,isimler unutulacak,alkışlar kesilecek.Geriye bir insanın başını yastığa koyduğunda duyduğu huzur kalacak.
İşte ben o huzurun peşindeyim.
Bir yanımda emek,bir yanımda özgürlük, yüreğimin en kuytu köşesinde aşk ve özlem…
... ... ... ... ... ...
Bir Ömrün Ardından
Alnımda memleketin teri,yüreğimde bitmeyen sevda,
Kaç geceyi özgürlük diye tükettim,kaç sabahı umutla karşıladım.
Bir yanım işçinin suskunluğu,bir yanım mahpus gecelerin hatırası,
Yine de diz çökmedim hayatın karşısında, başımda onurumun sevdası.
Sevdiğim uzaklarda kaldı,hasreti düştü gecemin karasına,
Ben yine yürüdüm, inadına,emeğin ve insanlığın yarınlarına.
Bir gün herkes eşit doğsun bu dünyanın sofrasına,
Benim ömrümden geriye bir vicdan kalsın,bir de özgürlük türküsü.
Murat İLERİ
