1926 yılında da kenti ziyaret ettiğini belirten muhabir, aradan geçen beş yıllık süre zarfında Zonguldak'ın belediyecilik anlamında büyük bir değişim geçirmediğini, ancak inşa edilen yeni yapılarla kentin manzarasının bir nebze olsun farklılaştığını kaydetti. Bu yapılar arasında deniz kenarında inşaatı süren hükümet konağı, hastanenin yanındaki ilkokul binası, öğretmenler pansiyonu ve evkaf saat kulesinin yakınındaki küçük bahçe dikkat çekiyordu. Öte yandan, 1926'da sokakları karanlık olan kentin elektrik sorununda kısmi bir adım atıldığı, Kozlu'da kurulan elektrik santralinin İtalyan bir şirkete devredildiği ancak henüz birçok mahalleye ve eve elektrik ulaştırılamadığı not edildi.
Kömür Tozu ve Tren Katarlarının Sebep Olduğu Çile
Muhabir Hüseyin Avni Bey'in notlarında en çok vurguladığı konulardan biri de ocaklardan kalkıp şehrin ana caddesinden geçerek limana giden tren katarlarıydı. Bu trenlerin geçiş güzergahı boyunca etrafa kömür dumanı saçtığı ve yollara kömür tozu döktüğü belirtildi. Söz konusu tozların yağmurlu havalarda yağlı ve pis bir çamura dönüştüğü, kuru havalarda ise rüzgarla havalanarak vatandaşların yüzünü gözünü kapkara yaptığı ifade edildi. Kentte temiz kalabilmek için günde birkaç kez beyaz yaka değiştirmenin şart olduğu, ayrıca bu durumun ciddi bir sağlık tehdidi oluşturduğu vurgulandı. Belediyenin bu tehlikeye karşı sokaklara “Yerlere tükürmek yasaktır hastalık yapar, verem olursunuz” tabelaları astığı aktarıldı.
Çözülemeyen Demiryolu Sorunu ve Bütçe Engeli
Zonguldak'ı bu kronik dertten kurtarmanın tek yolunun tren katarlarının şehir merkezinden kaldırılması olduğu savunulurken, bu meselenin yıllardır belediyeyi meşgul ettiği ancak bir sonuca ulaşılamadığı belirtildi. Proje için 200 bin liranın üzerinde bir bütçeye ihtiyaç duyulmasına karşın, belediyenin bütçesinin 170 bin liranın biraz üzerinde kalması nedeniyle bu işin yerel imkanları aştığı ifade edildi. Çareyi hükümetten bekleyen belediyenin, ihraç edilen kömürün ton başına birkaç kuruşunun belediyeye aktarılmasını Ankara'ya teklif ettiği; ancak hükümetin Türk kömürünün dünya piyasasındaki rekabet gücünü ve pahalı satılma riskini göz önünde bulundurarak bu talebi uygun bulmadığı kaydedildi.
