İnsan bazen kalabalığın ortasında değil,en çok anlaşılamadığı yerde yalnızlaşır. Adım adım çekilir hayattan,kimse fark etmeden… Sesini kısmayı öğrenir önce,sonra kalbini.

Herkesten uzaklaşmak bir tercih gibi görünür dışarıdan.
Oysa çoğu zaman bir tükenişin sonucudur. Anlatmaya çalışıp anlaşılmayan her cümle,içte büyüyen bir mesafeye dönüşür.
Zamanla insan konuşmayı değil, susmayı seçer. Çünkü bazı suskunluklar,en ağır cümlelerden daha çok şey anlatır.
Kimi insan vardır, yorar.
Kimi vardır, yormadan vazgeçer. Aradaki fark ince ama derindir.
Biri seni kendinden uzaklaştırır,diğeri kendine yabancılaştırır.
En zor olanı ise insanın kendi içinde kaybolmasıdır.
Anlaşılmak bir lüks değil,insanın en temel ihtiyacıdır. Birinin seni gerçekten duyması, sadece kelimelerini değil,sustuklarını da hissetmesi…
İşte o bağ kurulmadığında,en sağlam sandığın ilişkiler bile içten içe çözülmeye başlar.
Uzaklaşmak kolay değildir.
İnsan bir anda çekip gitmez.Önce anlamaya çalışır, sonra sabreder, sonra kendinden verir.Her defasında biraz daha eksilerek…
Sonunda geriye dönüp baktığında şunu fark eder:
En çok kendini kaybettiği yerde kalmış.
Bir noktadan sonra mesafe sadece fiziksel değildir. Yürekler arasında açılan fark,zamanla kapanmayacak kadar büyür.
Aynı ortamda bulunmak,aynı duyguda buluşmaya yetmez.
Yakınlık,mesafe ile değil,anlayış ile ölçülür.
Şu soru kalır geriye...
Değer var mıydı gerçekten?Eğer vardıysa,neden hissedilmedi?
Eğer yoksa,neden bu kadar yoruldu insan?
İnsan bazen gitmek zorunda kalır. Kendini korumak için,içindeki son parçayı da kaybetmemek için. Bu bir kaçış değil, bir var olma çabasıdır.Çünkü herkes kalamaz, herkes taşıyamaz, herkes anlayamaz.
Değer varsa,insan aranır.Eksikliği hissedilir. Yokluğu bir boşluk bırakır.
O boşluğu doldurmak için çaba gösterilir.İşte o zaman mesafeler anlamını yitirir.
Değer yoksa,gidiş bir kayıp değil,bir kurtuluştur.
Sonunda insan şunu öğrenir:Herkesi anlamaya çalışmak, herkes tarafından anlaşılmayı garanti etmez.Bazen en büyük olgunluk, kimsenin anlamadığı yerde kendini anlamayı öğrenmektir.
Uzaklaşmak bir son değildir.Doğru yerden bakıldığında, insanın kendine attığı en dürüst adımdır.

Murat İLERİ