Makam, mikrofon ve eleştiriye tahammülsüzlük…
Kastamonu hepimizin şehri. Kalkınması da gerilemesi de hepimizin meselesi. Bu şehirde yaşayan, bu şehre gönül veren, çocuklarının geleceğini Kastamonu'da arayan herkesin söz söyleme hakkı vardır. Bu hakkı kullanmak ne siyasi boşluk meydana getirir ne de birilerinin siyasi konumunu tehdit eder.
Demokrasi, yalnızca seçilmekten ibaret değildir. Seçildikten sonra eleştiriye tahammül edebilmek, vatandaşın sesini duyabilmek, gerektiğinde özeleştiri yapabilmek de demokratik olgunluğun bir parçasıdır.
Eline kalem alan, mikrofon tutan, sosyal medyada düşüncesini dile getiren herkesin Kastamonu'nun kalkınmasını konuşmasından neden rahatsız oluyorsunuz?
Yoksa bazıları, mikrofonun yalnızca kendilerine ait olduğunu mu düşünüyor?
Mikrofon insana güç vermez, insanın karakterini ortaya çıkarır.
İnsan, hayatının bir döneminde sıradan bir vatandaş olarak eleştiriye maruz kalabilir. Mesleğinde, ticaretinde, sosyal hayatında insanların değerlendirmeleriyle karşılaşabilir. Ancak bir gün eline mikrofon geçtiğinde, bir makamın sahibi olduğunda, kendisini eleştirenleri küçümsemeye başlıyorsa burada üzerinde düşünülmesi gereken bir mesele vardır.
Makam, insanı büyütmez. Makamın ağırlığını taşıyabilen insan büyüktür.
Siyasi hayatta kimi insanlar yıllarca çalışarak, mücadele ederek, bilgi ve tecrübeleriyle bir yerlere gelir. Kimi insanlarda bazı ilişkilerin içinde bulunmanın avantajıyla hiç beklemedikleri makamların sahibi olabilir.
Ancak insan hangi yoldan gelirse gelsin, geldiği yeri unutmamalıdır.
Siyaset, insana kendisini başkalarından üstün görme hakkı vermez. Milletvekilliği, eleştirileri küçümseme makamı değildir. Mikrofon, insanlara tepeden bakma aracı hiç değildir.
Bir insanın siyasi yükselişi ne kadar hızlı olursa olsun, karakterinin de aynı hızla olgunlaştığı garanti değildir.
Ankara'da fotoğraf çekinmekle kalkınma olmaz. Peki, sadece konuşmakla olur mu?
“Ankara'da fotoğraf çekinmekle bu iş olmaz” deniliyor.
Elbette olmaz!
Kastamonu'nun kalkınması fotoğrafla, pozla, ziyaret görüntüleriyle, sosyal medya paylaşımlarıyla gerçekleşmez. Kalkınma, yatırımın gelmesiyle, istihdamın artmasıyla, göçün azalmasıyla, gençlerin geleceğini bu şehirde kurabilmesiyle, üreticinin emeğinin karşılığını almasıyla, sanayinin, turizmin ve altyapının gelişmesiyle gerçekleşir.
Ama bu cümle yalnızca eleştirenlere değil, yönetenlere de söylenmelidir.
Ankara'da çekilen fotoğrafın ötesinde ne var?
Yapılan ziyaretlerin Kastamonu'ya getirisi ne?
Verilen sözlerin hangisi gerçekleşti?
Hangi yatırım hayata geçti? Hangi sorun çözüldü? Bunları anlatın.
Kastamonu'nun ekonomik ve sosyal geleceği için hangi somut adımlar atıldı?
Vatandaşın sorması, gazetecinin yazması, siyaset dışındaki insanların fikir üretmesi neden rahatsızlık meydana getiriyor?
Bir şehrin kalkınması için yalnızca iktidar mensuplarının konuşması gerektiğini düşünmek, siyaseti toplumun üzerine kapatılmış bir alan olarak görmek demektir.
Eleştiriye cevap veremeyen, eleştireni küçümsemeye yönelir.
“Cevap vermeyince kamuoyunda siyasi boşluk varmış gibi algı oluşuyor” deniliyor. Asıl mesele, kimin cevap verdiği ya da kimin siyasi boşluk oluşturduğu değildir. Asıl mesele, Kastamonu'nun sorunlarının cevapsız kalıp kalmadığıdır.
Bir vatandaşın dile getirdiği sorun, sırf siyasi kimliği yok diye değersiz midir? Bir gazetecinin eleştirisi, bir sivil toplum kuruluşunun önerisi, bir esnafın şikâyeti siyasi boşluk yaratma girişimi midir?
Yoksa bunlar, yönetenlere yol gösteren, şehrin gerçek gündemini ortaya koyan toplumsal refleksler midir?
Eleştirinin içeriğine cevap vermek yerine, eleştirenlerin niyetini sorgulamak siyasette sıkça başvurulan kolay bir yöntemdir.
“Bunlar seçim yaklaşırken ortaya çıkar” demek, eleştiriyi cevaplamış olmak değildir. Kastamonu’nun kalkınma meselesini 40 sene önce aynı konu üzerine yapılan çalıştay da dile getirmiş, şehrin doğu batı çevre yollarını önermiş, İnebolu limanını uluslar arası ticarete açılmasını ve İnebolu yolunun bir an evvel yapılması gerektiğini üstüne basarak anlatmış biriyim. Bu gün halâ İnebolu yolu ve Limanı konuşuluyor. Bu gün rahatsız olanlar acaba o gün kaç yaşındaydılar? Ayrıca konu ile ilgili yazdığım yazılar arşivlerde duruyor.
Kastamonu'nun sorunları seçim takvimine bağlı olarak ortaya çıkmıyor. İşsizlik seçimden sonra da var. Göç seçimden sonra da var. Yatırım eksikliği, ekonomik sıkıntılar, ilçelerin sorunları, gençlerin gelecek kaygısı seçimden sonra da devam ediyor.
Sorunları dile getirenleri seçim hesabıyla suçlamak, sorunların kendisini ortadan kaldırmaz.
Doğru, kimin söylediğine göre değişmez. Eleştiri, kimin yaptığına göre susturulamaz. Bu, siyasetin bilinen gerçeklerinden biridir.
İnsan bir makama gelebilir, esas olan o makamın hakkının verilip verilmediğidir. Bir koltuğa oturmak kolay olabilir, o koltuğun sorumluluğunu taşımak, temsil ettiği insanların güvenine layık olmak ve eleştirilere olgunlukla cevap verebilmek herkesin harcı değildir.
İnsan, geldiği yeri unutup kendisini toplumun üzerinde görmeye başladığında, eleştiriyi hakaret, sorgulamayı tehdit, farklı düşünceyi siyasi hesap olarak değerlendirdiğinde makamın anlamını da kaybetmeye başlar.
Milletvekilliği bir ayrıcalık değil, sorumluluktur. Mikrofon bir üstünlük aracı değil, halka karşı hesap verme aracıdır.
Kastamonu kimsenin siyasi mülkü değildir.
Bu şehir hiçbir siyasi partinin, hiçbir milletvekilinin, hiçbir yöneticinin tekelinde değildir.
Kastamonu'nun kalkınmasını konuşanları susturmak yerine, söylediklerini dinlemek gerekir. Eleştirenleri küçümsemek yerine, eleştirilerden yararlanmak gerekir. Farklı düşünceleri siyasi tehdit olarak görmek yerine, ortak aklın bir parçası kabul etmek gerekir.
Çünkü kalkınmış şehirler, eleştiriden korkanların değil, eleştiriyi dinleyip eksiklerini giderenlerin eseridir.
Bizim derdimiz fotoğraf değil, sonuçtur.
Bizim derdimiz polemik değil, hizmettir.
Bizim derdimiz siyasi boşluk değil, Kastamonu'nun geleceğidir.
Kastamonu için konuşmaya, yazmaya, sorgulamaya ve doğru bildiğimizi söylemeye devam edeceğiz.
Bundan rahatsız olanlara tavsiyemiz şudur.
Sözümüzden rahatsız olmak yerine, sözümüzün neden söylendiğine bakın. Eleştiriden kaçmak yerine, eleştirinin karşısına hizmetle, projeyle ve somut sonuçlarla çıkın.
Çünkü vatandaşın susması başarı değildir.
Eleştirinin yokluğu memnuniyet değildir.
Sessizlik, her zaman onay anlamına gelmez.
Ve unutulmamalıdır ki, İnsan, hangi kapıdan makam sahibi olursa olsun, o makamın hakkını vermek zorundadır. Mikrofonun arkasına geçmek insanı büyütmez söyledikleri ve yaptıkları büyütür.
Bir şehrin kalkınmasını konuşan insanlardan rahatsız olmak, o şehrin kalkınmasına katkı sunmaktan daha kolaydır!