Mutluluk bazen küçücük bir alevdir; bir bakışta yanar, bir sarılışta ömre dönüşür.
İnsan en çok kimi özler biliyor musunuz? Yanındayken huzur bulduğu, yokluğunda kendinden bir parçayı eksik hissettiği insanı…
Özlemek, yalnızca birini beklemek değildir.Yarım kalan cümleleri içinde taşımak,her kapı sesinde umutlanmak, kalabalıkların ortasında bir çift göz aramaktır.
Bazen bir ömür sığar tek bir kavuşmaya.
Yılların hasreti bir sarılışta çözülür, söylenemeyen binlerce söz iki damla gözyaşına dönüşür.
Hayat bize hep beklemeyi öğretir ama kimse kavuşmanın kıymetini anlatmaz.
Oysa insan,en çok sarıldığı anda anlar zamanın ne kadar acımasız,sevginin ne kadar kıymetli olduğunu.
Bir kibrit çöpü ormanı yakabilir. Bir güzel söz, kırılmış bir yüreği yeniden yaşatabilir. Demek ki mesele ateşin büyüklüğü değil,düştüğü yerdir.
Mutluluk kısa, özlem uzun, kavuşmak ise bazen bir ömre bedeldir.
Bu yüzden sevdiklerinizi yarına bırakmayın. Arayın,konuşun, sarılın.Çünkü bazı kapılar bir daha açılmaz,bazı insanlar bir daha dönmez.
Unutmayın;insanın en büyük zenginliği, özlediğinde kavuşabileceği birinin, kavuştuğunda da bırakmak istemeyeceği bir yüreğin olmasıdır.
Dilerim herkesin bir gün yolu sevdiğine, duası kavuşmaya, kalbi huzura çıkar.
Çünkü bazen bir sarılış,bütün bir ömrün özrüdür.
Murat İLERİ
