Bazı mevsimler takvimlerde başlamaz.Bir veda cümlesiyle iner insanın yüreğine. Bir kapının usulca kapanışı,yarım kalan bir sarılış, cevapsız bırakılan bir mesaj...

İşte o an, kalp mevsimini kaybeder.
Dışarıda güneş doğsa da insanın içine kış çöker.

Ayrılık,iki insanın birbirinden uzaklaşması değildir sadece. Aynı hayali kuran iki yüreğin,aynı yolu birlikte yürüyememesidir. Özlem ise kilometrelerle ölçülmez,yanı başında olmayan değil,kalbinden hiç çıkmayan birine duyulan sessiz hasrettir.

İnsan bazen gittikten sonra değil,beklemekten yorulduğunda kaybeder.Günler geçer,mevsimler değişir,şehirler eskir,fakat bazı isimler kalbin duvarına öyle bir yazılır ki ne zaman silebilir ne de tamamen unutabilir insan.

Çünkü sevgi, hafızadan önce vicdana yerleşir.

Kimi insanlar ayrıldıktan sonra yeniden bir araya gelir."Belki bu kez yaralarımızı birlikte sarabiliriz." diye düşünürler.
Aynı masada yeniden otururlar, aynı çayın buğusunda eski günleri ararlar.

Göz göze geldiklerinde umut yeniden filizlenir.

Fakat bazen sevgi geri dönse de güven aynı yolu bulamaz.Kırılan bir cam nasıl yapıştırıldığında iz bırakıyorsa,incinen bir yürek de yaşadıklarını kolay kolay unutamaz.

Yine de insan sevmekten vazgeçmez.Çünkü kalp,mantığın sustuğu yerde konuşmaya devam eder.Bir mesaj sesiyle umutlanır, tanıdık bir parfüm kokusuyla geçmişe döner,bir şarkının ilk notasında yıllar öncesine yolculuk yapar.İşte bu yüzden bazı ayrılıklar biter,ama hasret hiç bitmez.

Mutluluk,aynı evde yaşamak değildir sadece.Aynı yürekte huzur bulabilmektir.
Aynı sessizliğe güvenebilmek,aynı geleceğe inanabilmektir. Sevginin ayakta kalabilmesi için emek gerekir,sabır gerekir, birbirini incitmemeyi öğrenmek gerekir.

Aksi hâlde en büyük aşklar bile zamanın sessizliği içinde yavaş yavaş kaybolur.

Hayat, insana bazen ikinci bir kapı açar.
O kapıdan girenler yeniden gülmeyi başarabilir.
Bazıları ise aynı acıyı yeniden yaşayıp,bu kez sessizce çekip gider.Her kavuşmanın mutlu sonla bitmediği gibi, her ayrılık da sonsuza kadar sürmez.Bazen insanlar geç kalır, bazen sözler eksik kalır, bazen de kader,iki seveni aynı gökyüzünün altında ayrı mevsimlerde yaşatır.

Kalbin üşüdüğü mevsimler vardır.

O mevsimlerde ne kadar kalın giyinseniz de içinizi ısıtamazsınız.

Çünkü insanı soğuktan değil, sevdiğinin yokluğu üşütür.

Hani bazı özlemler vardır...

Aradan yıllar geçse bile ilk günkü gibi bekler.

Sessizce...

Derinden...

Hiç vazgeçmeden...

Murat İLERİ