İnsan bazen yıllarca yürür de aslında aynı yerde durduğunu fark etmez. Günler geçer, mevsimler değişir, takvimler eskir ama insanın içinde eksik kalan bir taraf vardır.
Kalabalıkların arasında yalnız, gülüşlerin içinde sessiz, hayatın ortasında yarım hisseder kendini.
Sonra biri çıkar karşısına.
Ne büyük sözler söyler ne de mucizeler gösterir.
Sadece bakar. İnsan o bakışta kendinden sakladığı tarafları görür. Yıllardır susturduğu umutların hâlâ yaşadığını anlar.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza gelmez; adeta içimizde kaybettiğimiz yolu yeniden buldurur.
Sevgi denilen şey biraz da budur. Bir insanın diğerinde kendine ait bir yurt bulmasıdır. Yorulan ruhun dinlenecek bir liman keşfetmesidir.
Dünyanın bütün gürültüsü sürerken, tek bir insanın varlığında sessizliğin huzura dönüşmesidir.
Mazinin yükü omuzlarımızda taş gibi dururken, bazı karşılaşmalar geçmişin zincirlerini gevşetir.Acılar silinmez belki ama anlam değiştirir.
Dün can yakan hatıralar, bugün insanı olgunlaştıran izlere dönüşür. Çünkü sevgi, geçmişi yok etmez; ona başka bir gözle bakmayı öğretir.
Bir insanın gelişiyle gökyüzünün rengi değişmez aslında. Değişen, ona bakan gözlerdir. Güller yeniden açmaz. Açan, insanın içindeki bahardır. Hayat bir anda kusursuz olmaz.
Fakat yanında yürümek istediğin biri varsa, en zor yollar bile daha katlanılır hâle gelir.
Belki aşkın en güzel tarafı da budur.
İnsanı kendinden uzaklaştırması değil, kendine yaklaştırması...
Yıllarca karanlıkta kalan duyguların yeniden ışık bulması...
Kırgınlıkların yerini şefkate, korkuların yerini cesarete bırakması...
Bazı insanlar gelir ve yalnızca hayatımıza değil, düşüncelerimize de dokunur.
Dünyayı değiştirmezler ama dünyaya bakışımızı değiştirirler. İşte o zaman insan anlar ki mutluluk büyük mucizelerde değil, kalbin tam yerine değen bir çift gözde saklıdır.
Sen gelince değişen şey sadece hayat değildi.
Zamanın akışı değişti.
Bekleyişlerin anlamı değişti.
Yalnızlığın dili değişti.
En çok da yüreğimin sessizliği değişti.
Çünkü bazı insanlar sevilmez yalnızca...
Onlar, insanın kaderine yazılmış en güzel cümle gibi okunur.
Murat İLERİ
