Bazı ayrılıklar vardır,insanın hayatından birini değil,hayatının bir parçasını alıp götürür.
Sen gideli yıllar oldu anam.
Takvimler değişti, mevsimler geçti, ben yaş aldım. Fakat içimde sana uzanan o yol hiç kapanmadı.
Aslan anam…
Seni özlemek, yalnızca seni özlemek değil.
Çocukluğumu özlemek biraz da.
Başımı dizine koyduğum o güvenli dünyayı, hiçbir kötülüğün bana ulaşamayacağını sandığım o günleri…
İnsan büyüdükçe anlıyor;dünyanın en güvenli yeri bazen bir ananın dizleriymiş.
Sen benim ilk şiirimdin.
İlk Türküm,ilk sevdam,ilk cesaretimdin.
Neşet Ertaş'ın akrabası,Abdal soyunun o kadim damarından gelen; bozkırın tezenesinde yetişmiş bir kadındın.
Şiiri,Edebiyat'ı,aşkı ve sevgiyi sözle değil, hayatın kendisiyle öğrettin.
Sevmeyi senden öğrendim anam.
Yüreğini küçültmeden yaşamayı…
Haksızlık karşısında susmamayı…
Korkuya rağmen dimdik durmayı…
Belki o zaman anlamıyordum.
Şimdi anlıyorum.
İnsan bazı hakikatleri kitaplardan değil, kaybettiklerinin ardından öğreniyor.
Yokluk da böyle bir öğretmenmiş.
İnsana susmayı, beklemeyi, hatırlamayı ve hiçbir şey yapamasa bile sevmeye devam etmeyi öğretiyor.
Bazen bir Türkü duyuyorum.
Bozkırın içinden gelen ince bir saz sesi gibi…
Bir anda yıllar siliniyor.
Sen geliyorsun aklıma.
Sesin,bakışın, ellerin…
Sonra içimde bir çocuk uyanıyor.
Sadece seni görmek isteyen bir çocuk.
Ben hâlâ o çocuğum anam.
Seni bekliyorum.
Belki yeniden kavuşmak bu dünyaya nasip olmaz.
Belki hayatın bize söylemediği başka bir tarafında yeniden buluşuruz.
O gün sana hesap sormayacağım.
“Neden gittin?” demeyeceğim.
Sadece sarılacağım.
Uzun uzun…
Yılların bütün özlemiyle.
Sonra kulağına tek bir cümle fısıldayacağım:
“Aslan anam,seni çok özledim.”
Belki o zaman içimde yıllardır çalan saz susar.
Belki bozkırın rüzgârı diner.
Belki kalbimdeki o büyük boşluk,ilk kez biraz olsun dolar.
Ama o güne kadar seni yaşamaya devam edeceğim.
Bir şiirin içinde…
Bir Türkü'nün sözünde…
Bir hatıranın kıyısında…
Çünkü bazı insanlar toprağın altında değil, sevdiğinin yüreğinde yaşamaya devam eder.
Sen de benim yüreğimdesin anam.
Bir ömürlük özlem olarak…
Murat İLERİ
