Bazı cümleler vardır... Nokta konulmaz. Bitmez...
İnsan onları sadece içinde taşır.
Hayatın en ağır yükü sırtımızdaki değil,dilimizin ucunda kalıp söyleyemediğimiz sözlerdir.
Bir "özür",bir "Seni Özledim", bir "İyi ki varsın "...
Zaman geçer, mevsimler değişir ama söylenmeyen kelimeler insanın içinde yaşamaya devam eder.
Kalbin de bir hafızası vardır. Unutmaz...
Affetse bile silmez.
Bazen yıllar sonra duyulan bir şarkı, eski bir sokak ya da tanıdık bir koku insanı bir anda geçmişe götürür.
O an anlarsın ki, bazı duygular gitmemiştir. Sadece sessizleşmiştir.
İnsan en çok kendine yenilir.
Gurur dediğimiz şey çoğu zaman güçlü duruş değil, geç kalınmış bir sessizliktir.
O sessizlik büyür, duvar olur. Ardından pişmanlık gelir.Pişmanlık ise kapıyı hep geç çalar.
Kimse kusursuz değildir.Hepimizin eksik bıraktığı bir hikâyesi,yarım kalan bir vedası vardır.Bu yüzden birbirimizi yargılamadan önce anlamayı denemeliyiz.
Dışarıdan dimdik duran insanların içinde,kimsenin görmediği fırtınalar kopar.
Hayat bazen bekleterek öğretir. Her kapı ilk denemede açılmaz.Her dua hemen karşılık bulmaz.Beklemek can yakar ama insanı da olgunlaştırır.
Sabır,bazen sessizce büyüyen bir umuttur.
Sevgi hesap yapmaz.Mesafe tanımaz.Kalbin attığı yerde yol biter.Seven insanın bedeni başka yerde olabilir ama yüreği hep aynı kapının önünde bekler.
Zaman birçok izi siler.Fotoğraflar solar,mektuplar sararır,sesler unutulur.
Ama insanın yüreğine dokunan bir cümle,yıllar geçse de ilk günkü sıcaklığını korur. Çünkü bazı sözler kulağa değil, ruha söylenir.
Belki de ömrümüz, yarım kalan cümleleri tamamlayabilmek için verilmiş bir fırsattır.
Birini affedebilmek... Özür dileyebilmek...
Özlediğini söyleyebilmek...
En büyük cesaret bazen sadece birkaç kelimedir.
Günün sonunda ne makam kalır ne servet...
Geriye sadece insanın bıraktığı iz kalır.
O izi güzelleştiren de çoğu zaman tek bir cümledir.
"İyi ki söylemişim."
Murat İLERİ
