Bazı insanlar hayatımıza girmez. Sanki hep oradaymış gibi, içimizde bir yerde beklerler.
Sen de öyleydin.
Yanımdaydın bazen,
ama sana bir adım bile yaklaşamadım.
Gözlerine bakmak istedim,
gözlerimi kaçırdım.
Söyleyeceklerim vardı.
Çok şey…
Ama insan bazen en çok sevdiği kişiye karşı susuyor.
Çünkü bazı duyguların sesi çıkmıyor.
---
Seni geceleri düşündüm.
Herkes uyurken
ben seni düşündüm.
Ay vardı penceremde,
yıldızlar sessizdi.
Ben ise
içimde seninle konuşuyordum.
Sana söyleyemediğim ne varsa
gecenin karanlığına anlattım.
Sen duymadın.
Belki hiç bilmedin.
---
Bir gülüşünü özledim.
Öyle büyük bir şey değildi belki.
Ama insan sevdiği birinin gülüşünü özlediğinde
dünya kocaman bir yalnızlığa dönüşüyor.
Bir kez daha görsem seni,
bir kez daha sesini duysam,
bir kez olsun gözlerimin içine baksan…
Belki yıllardır içimde taşıdığım özlem
biraz olsun dinerdi.
Ama hayatın başka.
Sen başkasının hayatında,
ben kendi yalnızlığımda…
Aramızda söylenmemiş sözler,
yaşanmamış günler
ve kapanmayan bir mesafe var.
---
Sana sarılmayı çok istedim.
Bunu hiç bilmedin.
Ellerini tutmayı,
yüzüne dokunmayı,
yanında sessizce oturmayı…
Saatlerce konuşmayı…
Sonra hiçbir şey söylemeden
aynı sessizliğin içinde kalmayı.
Belki bir sabah
yanımda uyanmanı istedim.
Belki bir akşam
başını omzuma koymanı.
Belki de yalnızca
“Ben de seni özledim.” demeni…
---
Fakat bazı aşklar
kavuşmak için gelmiyor insanın hayatına.
Bazıları
özlemeyi öğretmek için geliyor.
Bazıları
kalbin içinde bir iz bırakıyor.
Sonra yıllar geçiyor.
İnsan o izi silmeye çalışmıyor bile.
Çünkü bazı izler acıtsa da
insana kendisini hatırlatıyor.
Sen benim içimde
öyle bir izsin.
---
Bazen kendime soruyorum:
Yıllar önce nerelerdeydin?
Ben seni daha önce bulsaydım
hayatımız başka olur muydu?
Belki aynı evin içinde yaşlanırdık.
Belki aynı sofrada otururduk.
Belki her sabah gözlerimi açtığımda
seni görürdüm.
Belki…
Ama hayat “belki”lerle yaşamıyor.
Hayat yaşanmış olanı bırakıyor insanın eline.
Bize ise
yaşanmamış ihtimaller kalıyor.
---
Şimdi seni seviyorum demek kolay.
Çünkü artık söyleyemeyeceğim kadar uzaktasın.
Seni özlüyorum demek kolay.
Çünkü özlemekten başka elimde bir şey kalmadı.
Sen benim değilsin.
Biliyorum.
Ama kalbim bunu anlamıyor.
Kalbime anlatamadığım her şeyi
gecelere anlatıyorum.
Her gece biraz daha…
Her sessizlikte biraz daha…
---
Belki bir gün
bu özlem de susacak.
Belki adını duyduğumda
kalbim eskisi gibi hızlanmayacak.
Belki bir gün
seni hatırlamak acıtmayacak.
Ama bugün değil.
Bugün hâlâ seni özlüyorum.
Hem de hiç yaşanmamış
bir hayatı özler gibi…
Yanında olamadığım bütün geceleri,
tutamadığım ellerini,
söyleyemediğim sözleri…
Hepsini özlüyorum.
Şunu biliyorum:
Biz birbirimizi sevmenin zamanını bulduk,
ama birbirimize kavuşmanın zamanını bulamadık.
Belki de bizim hikâyemiz buydu.
Sen…
Ben…
Biraz aşk…
Biraz özlem…
Çokça suskunluk…
Birbirimize
geç kalmış bir ömür.
Murat İLERİ
