Aslında Özlem kimdi? Bazen kendime bunu soruyorum.
Eski bir masal mıydı?
Yarım kalmış bir sevda mı?
Yoksa yıllar geçse de yüreğimin bir köşesinde hâlâ yaşayan, adını duyduğumda içimi titreten o güzel kadın mı?
Özlem, emeğin kentinde yaşıyordu.
Kömür kokusunun yağmurla karıştığı, dağların denize yaslandığı, masmavi denizin yeşil doğayla kucaklaştığı o güzel şehirde…
Zonguldak'ta.
Şehirlerin en güzelinde…
Benim için artık o şehir, biraz da Özlem demekti.
Sokaklarında yürürken onu görür gibi olduğum, denize baktığımda gözlerini hatırladığım, yağmur yağdığında sesini duyduğumu sandığım bir şehir…
Kömür gözlüm benim…
O gözlere kaç kez baktığımı hatırlamıyorum.
Ama ilk defa öptüğüm o gamzeyi hiç unutmadım.
Belki de insan bazı anları unutmak istemiyor.
Çünkü bazı anlar vardır;bir ömrün içine sığmaz ama bir ömrü taşır.
Onun gülüşünde kaybolduğum günleri, yan yana susarken bile birbirimizi anladığımız o sessizlikleri, göz göze geldiğimizde içimde kopan fırtınaları hâlâ hatırlıyorum.
Sonra hayat girdi aramıza.
Zaman geçti.
Biz büyüdük, değiştik, uzaklaştık.
Ben belki cahildim…
Dünyanın renklerine kandım.
Bazı şeylerin değerini, onları kaybettikten sonra anlayacak kadar gençtim.
Şimdi bir şehir kadar uzak bana Özlem.
Ama tuhaf olan şu ki; kilometrelerce uzakta olsa da hâlâ içimde.
Masmavi bir denizin kıyısında, yemyeşil doğanın ortasında, emeğin kentinde bıraktığım bir sevda gibi…
Bazen düşünüyorum:
Acaba o da beni hatırlıyor mu?
İlk öpüşümüzü, o gamzeyi, o günün heyecanını…
Belki de hatırlamıyordur.
Ama ben unutmadım.
Çünkü bazı sevdalar kavuşamayınca bitmiyor.
İnsanın içinde sessizce yaşamaya devam ediyor.
Özlem de benim içimde öyle kaldı.
Bir kadın olarak değil yalnızca…
Bir şehir olarak, bir hatıra olarak, bir gençlik olarak…
Bir de hiç tamamlanmamış cümle olarak.
Kömür gözlüm…
Sen bana bir şehir kadar uzaksın şimdi.
Ama içimde hâlâ masmavi bir deniz, yemyeşil bir doğa ve senin o güzel gamzen var.
Belki de bu yüzden, aradan bunca yıl geçmesine rağmen hâlâ soruyorum kendime:
Aslında Özlem kimdi?
Cevabı biliyorum aslında…
Özlem, benim hiç kavuşamadığım ama hiç unutamadığım sevdamdı.
Murat İLERİ
